Zagadnienie hodowli pszczół
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 7–8, lipiec–sierpień 1958 — Doc. LEON BORNUS

Doc. LEON BORNUS
Zakład Pszczelnictwa IS — Skierniewice
strona 234
W 12 numerze „Pszczelarstwa“ z 1957 r. ukazał się artykuł S. Stefańskiego pt. „O hodowli pszczół“. Pogląd Autora na to zagadnienie jest tak swoisty, że Zakład Pszczelnictwa IS czuje się w obowiązku zająć oficjalne stanowisko w sprawie tej wypowiedzi, ograniczając się do strony merytorycznej problemu.
Dla ułatwienia dyskusji przypomnijmy, co Autor twierdził w swoim artykule. Najlepiej podajmy to w punktach:
- Nie ma w roju 2 osobników całkowicie do siebie podobnych; nie ma w kraju 2 rodzin pszczelich całkowicie do siebie podobnych.
- Nie ma w Polsce czystych ras pszczół: tzw. borówki, leśnej, nigry, środkowo-europejskiej, krainki. Są tylko mieszańce.
- Półselekcja jest najszybszym sposobem jakościowej poprawy pszczół i podniesienia produkcji. W początkach postawić przede wszystkim na półselekcję.
- Na rodzinę zarodową trzeba wybierać taki rój, który uzyskał w 2 latach najwyższą produkcję miodu w powiecie.
- Pszczoły tej rodziny muszą mieć najdłuższy języczek.
- Dla naszego pszczelnictwa wystarczą jedynie 3—4 trutowiska.
- W hodowli nie zwracać uwagi na tzw. rasowość.
- Wszelkie fundusze idące dotychczas na pszczelnictwo zużyć na dotacje dla hodowców.
Ad 1. Nikt nie twierdził, że pszczoły są identyczne pod względem cech zewnętrznych, nie trzeba zatem tego zbijać. Ponadto odnosi się to nie tylko do pszczół w „naszym kraju“, jak to podkreśla Autor, lecz do wszystkich pszczół na świecie. Trzeba tu wykroczyć nawet poza gatunek pszczoły i powiedzieć, że we wszystkich zbiorowościach czy społecznościach — ludzkich, zwierzęcych, owadzich czy roślinnych — nie występuje całkowite podobieństwo osobników. I to właśnie jest podstawą stosowania biometrii, która nie stara się wyszukiwać identycznych osobników, lecz przeciwnie, przez właściwe sobie metody określania uzewnętrznia wypadki odrębne, nie mieszczące się w przekrojach cech grupy. Biometria zajmuje się grupami, społecznościami. Pojedynczy osobnik nie jest przedmiotem badań biometrycznych. Z jego cech nie można wysnuwać żadnych wniosków właśnie dlatego, że różnią się one od cech członków tej samej grupy. W grupie natomiast, a teoria statystyczna decyduje, w jak licznej trzeba badania przeprowadzać, zebrane cechy pojedynczych osobników dają nam pewien typ populacji, zbliżony lub niepodobny do innych grup tego gatunku. Dla wyrażenia cech grupy posługujemy się wykresami lub wskaźnikami liczbowymi.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
