Z doświadczeń nad zapylaniem roślin oleistych
tekst: Jadwiga Guderska
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 11, listopad 1958 — J. Guderska
strona 330
Wśród naszych rolników nierzadko można się spotkać z twierdzeniem, że przy takiej liczbie pni pszczelich, jaką mamy w kraju, dostateczne zapylanie roślin uprawnych jest całkowicie zapewnione, a wszelkie zabiegi zmierzające do zwiększenia lotu pszczół na rośliny chętnie przez nie odwiedzane są właściwie zbędne.
Tego rodzaju poglądom pszczelarze powinni móc przeciwstawić mocne argumenty, poparte danymi liczbowymi, które dowiodą czarno na białym, że na podwożeniu pszczół do kwitnących upraw owadopylnych więcej zyskuje rolnik, aniżeli wędrujący z pasieką pszczelarz. Nasze własne dane dotyczące zwiększania się plonów w wyniku lepszego zapylania roślin uprawnych są, jak dotychczas, dość skąpe; brak ich nam zwłaszcza gdy chodzi o wyniki zapylania rzepaku ozimego — rośliny, na którą wywozi się corocznie znaczne ilości pni pszczelich. Toteż warto zapoznać się z wynikami doświadczeń nad zapylaniem tej rośliny (a także gorczycy białej) przeprowadzonych w ostatnich latach przez pszczelarzy czechosłowackich. Doświadczenia te są tym ciekawsze, że miały one na celu nie tylko sprawdzenie współzależności pomiędzy oddaleniem pasieki a wynikami zapylania, ale również zbadanie wpływu tego czynnika na wysokość zbiorów pni doświadczalnych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
