Zagadnienie daszków
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 1, styczeń 1955 — WOJCIECH BOJARCZUK
WOJCIECH BOJARCZUK
strona 6
Wiele jest u nas systemów uli. Trzy polecane są oficjalnie, wielu pszczelarzy ma też ule własnych systemów. Ale są zagadnienia, które dotyczą wszystkich uli, np. — materiał na ule, jak je malować, czy robić nogi, czy też stosować podstawki, jak zmniejszać wyloty (za pomocą blaszek czy wkładek) i wiele, wiele innych.
Za najciekawszy, a zarazem najważniejszy uważam problem daszków. Dawniej (a często jeszcze i dziś) kryto daszek ula deskami poziomo ułożonymi i malowano powierzchnię. Takie daszki na ogół prędko zaczynały przeciekać i to było jedną z głównych trosk w pasiece. Później zaczęto robić daszki z cieńszych deseczek i pokrywano je ruberoidem, papą lub blachą. Niektórzy wiejscy pszczelarze robią daszki ze słomy.
Zdawałoby się, że niech tylko pszczelarz dba o dobry stan daszków, aby nie przeciekały, to wszystko w porządku. Tak jednak nie jest. Zagadnienie to jest bardzo skomplikowane. Nasuwa się np. pytanie, jak lepiej konstruować daszek czy jako płaski, czy dwuspadowy, a może jednospadowy. Czy dawać okapy, czy też nie (wówczas ul ma postać kuferka). U nas jak dotąd, powszechną sympatią cieszy się daszek dwuspadowy z okapami (rys. a).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
