Miody pitne jako źródło zakażenia zgnilcem złośliwym
tekst: Henryk Barański
Pszczelarstwo, Rok III, nr 10, październik 1952 — HENRYK BARAŃSKI
HENRYK BARAŃSKI
Z Zakładu Chorób Pszczół PIW
strona 7
Wykrycie wszelkich możliwych dróg rozprzestrzeniania się zgnilca złośliwego jest z punktu widzenia epizootiologii*) sprawą pierwszorzędnego znaczenia.
Zarodniki Baccillus larvae odznaczają się dużą wytrzymałością. Według badań Połtiewa mogą one wytrzymać bez szkody pięciodniowe podgrzewanie do 100° w wosku; w innych środowiskach, jak w wodzie, miodzie itp., wytrzymałość ta zmniejsza się nieco, jednak zawsze jest stosunkowo duża. Z tych względów możliwości przenoszenia zarazka są bardzo różnorodne.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
