Baza miodowa i możliwości jej wykorzystania
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 1, styczeń 1955 — ANTONI DEMIANOWICZ

ANTONI DEMIANOWICZ
strona 3
Bazą miodową nazywamy roślinność produkującą słodkie substancje. W większości wypadków jest to nektar. Nie bez znaczenia jednak jest również i spadź wydzielana przez pewne owady, żyjące na tych roślinach. Oczywiście, że mowa jest jedynie o tych słodkich substancjach, które są zbierane przez owady. Cukry nagromadzone przez rośliny w korzeniach, łodygach, owocach itp. w nieznacznym tylko stopniu przyczyniają się do zwiększenia produkcji bazy miodowej. Mowa tu o owocach o cienkiej skórce, którą owady zbierające nektar mogą przebić trąbką lub przeciąć żuwaczkami i o słodkich sokach wyciekających z miejsc zranionych przy sprzęcie niektórych roślin.
Nie cała produkcja bazy miodowej jest dostępna dla pszczół. Część nektaru ukryta jest na dnie kwiatów zbyt głębokich i pszczoły nie mogą dosięgnąć do niego swoją niezbyt długą trąbką. Mogą jednak z niego korzystać inne owady, o dłuższych języczkach, błonkówki i motyle, względnie drobne owady włażące do kwiatów. Całość produkcji bazy miodowej, to znaczy wszystkie słodkie substancje zbierane przez owady, nazywamy pożytkiem miodowym w odróżnieniu od pożytków miodowych pszczelich, to znaczy od tej części surowców miodowych, które mogą być zebrane przez pszczoły. Wysokość pożytku określamy w przeliczeniu na miód.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
