Zadrzewianie kraju roślinnością miododajną
tekst: Leon Gonek
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 3, marzec 1963 — Leon Gonek
strona 77
Podstawą egzystencji pszczół i dochodowości pasieki są rośliny dostarczające pożytku. Ze wzrostem racjonalnej gospodarki rolnej chwasty nektarodajne i pyłkodajne znikają z pól. Pożytki kurczą się. Palącą sprawą staje się problem powiększania pożytków pszczelich.
Starania pojedynczego pszczelarza, usiłującego poprawić pastwisko pszczele przez posadzenie kilku drzew i krzewów lub obsianie zagonka roślinami miododajnymi, nie przyczyni się do powiększenia pożytków pszczelich. O dużych zbiorach mogą decydować tylko masowe ilości roślin miododajnych rosnących w pobliżu pasieki. Do akcji polepszania pożytków pszczelich powinni włączyć się wszyscy pszczelarze danej miejscowości a nawet okolicy, biorąc udział w akcjach zadrzewiania kraju roślinnością miododajną.
Aby mieć materiał do sadzenia, wskazane byłoby zakładanie szkółek drzew i krzewów miododajnych. Szkółki powinni prowadzić pszczelarze zrzeszeni w zespołach szkółkarskich, a nawet każdy pszczelarz w swym ogródku.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
