Przygotowanie pszczół do wczesnych pożytków
tekst: Michał Gromisz
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 4, kwiecień 1957 — MICHAŁ GROMISZ
MICHAŁ GROMISZ
strona 102
Mianem wczesnych pożytków określamy wszystkie pożytki z tych roślin, które kwitną wiosną do początków czerwca. Będą to przede wszystkim sady, rzepaki ozime, akacja. Znaczenie tych pożytków w gospodarce pasiecznej jest duże, ale zwykle kończy się na przygotowaniu rodzin pszczelich do późniejszych letnich wziątków. Bezpośrednich efektów w zbiorach miodu na ogół nie osiąga się. Tak też traktuje je większość pszczelarzy.
Pogląd ten ma swoje uzasadnienie; w wielu okolicach pożytki wczesne nie występują w takiej obfitości, aby zapewnić pszczołom więcej nektaru niż na bieżące zużycie, tym bardziej, że często kapryśna w tym okresie pogoda utrudnia pszczołom pracę w polu. W takich warunkach rola wczesnych pożytków jako podniecających i sprzyjających rozwojowi rodzin pszczelich będzie uzasadniona.
Istnieją jednak okolice o dużej powierzchni sadów i większych areałach upraw rzepaku itd., gdzie te rośliny są w stanie dostarczyć o wiele więcej nektaru, niż pszczoły mogą zebrać. Należyte wykorzystanie tych pożytków dałoby miód towarowy, zwłaszcza że w niektórych miejscowościach wczesne wziątki są jedynymi poważniejszymi w ciągu sezonu.
To zagadnienie interesujące jest też i dla agrotechników: większy nalot pszczół na rośliny gwarantuje lepsze zapylenie i, co za tym idzie, podniesienie plonów. Wniosek z tego, że na wczesne pożytki wiosenne powinno się zwrócić więcej uwagi.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
