Biegunka zimowa
tekst: Ryszard Kostecki
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 3, marzec 1963 — Dr Ryszard Kostecki
Dr Ryszard Kostecki
strona 75
Dla każdego pszczelarza zagadnieniem pierwszorzędnej wagi jest niewątpliwie dobra zimowla pszczół. Od jej przebiegu zależy rozwój pasieki i sukcesy zarówno pszczół, jak też ich właściciela.
Obserwacje przezimowanych pni wykazują często znaczny ich ubytek dochodzący niekiedy do 50% zazimowanych rojów nie licząc osłabionych pni, w których spadek pszczół waha się od 5—30%. Najczęstszym groźnym objawem towarzyszącym tym stratom, jest biegunka zimowa prowadząca niejednokrotnie do zupełnej zagłady roju. Pojawia się ona zwykle w drugiej połowie zimy, może jednak wystąpić w początkach wiosny. Już w roku 1586 Jacob Nikel opisując biegunkę zwraca uwagę, że powoduje ona w pasiekach straty na równi ze zgnilcem złośliwym. Na przebieg biegunki i ostateczny wynik zimowli ma bezpośredni wpływ szereg czynników, na które chcę zwrócić uwagę wskazując przyczyny niepowodzeń jak również sposoby zapobiegania im.
Okres zimowy dla pszczół, to świadome i celowe ograniczenie funkcji narządów i organów, celem zmniejszenia do minimum straty siły i energii niezbędnych do dalszego życia. Produkcja energii cieplnej, jak też każdy ruch mięśni wymagają dostarczenia pokarmu jako materiału pędnego i opałowego. Im więcej pszczoły zmuszone są produkować ciepła i więcej wykonywać ruchów, tym więcej i szybciej nagromadzi się w odbytnicy kał złożony z niestrawionych resztek pokarmu, tym szybciej następuje osłabienie organizmu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
