Z własnej praktyki
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok III, nr 7, lipiec 1952
strona 19
Dwa pomysły racjonalizatorskie
WACŁAW WICHURA
DZIURKARKA DO RAMEK
Dziurkarka do ramek wykonana przez ob. Jana Świtaja (Marcinowo, gm. Grabowo, pow. Gołdap, woj. białostockie) ma kilka cennych udogodnień.
Budowa przyrządu jest solidna, wykluczająca jakiekolwiek niedociągnięcia w pracy. Całość zmontowana jest na podstawie z twardego drewna o wymiarach 50 x 11 x 6 cm.
Zasadniczą część dziurkarki stanowi gruby pręt żelazny (lub stalowy) umocowany poziomo, popychany rączką, a zaopatrzony w przykręcaną iglicę o zakończeniu dłutowatym (ostrze pionowe, przecinające słoje drewna). Igła taka najlepsza jest z grubej „groszówki“.

Sprężyna umieszczona w specjalnym obudowaniu pomaga wyciągać iglicę. Pręt zakończony iglicą ma doskonałe oparcie w tym obudowaniu, chodzi lekko i pracuje bez odchyleń.
Ciekawa jest zmiana ruchu wahadłowego rączki na ruch posuwisty pręta z iglicą. Luźno zwisający dolny koniec rączki odpycha się od garbu A (rys. 1b).
Z uwagi na to, iż dolna beleczka ramki często różni się szerokością od górnej (np. ramka warszawska), w specjalny rowek, znajdujący się tuż obok płytki z otworkiem B (rys. 1a), zakłada się listewki C różnej grubości, dzięki czemu otwór przebijany w beleczce będzie wypadał dokładnie w połowie jej szerokości. Różny kształt listewek zapobiega pomyłce w zastosowaniu właściwej (można też umieścić odpowiedni napis).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
