Z moskiewskiej Konferencji — pogodnie i nieco z przekorą
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 12, grudzień 1962 — Doc. dr L. Bornus
Doc. dr L. Bornus
strona 348
Wyjazd mój do Moskwy i tym razem poprzedziły gorączkowe zabiegi o uzyskanie na czas biletu na przelot samolotem z Warszawy do stolicy ZSRR, czeku na pieniądze, delegacji z Ministerstwa itp. Do tego doszło pośpieszne przygotowanie referatu wcześniej zgłoszonego na Konferencję. Nie miałem zatem zbyt wiele czasu na rozważania, czego należy się spodziewać po III Międzynarodowej Konferencji Pszczelarskiej Krajów Sojcalistycznych, kogo tam spotkamy i jaką rolę ma odegrać delegacja polska.
Okazja do rozmyślań nadeszła dopiero z chwilą zajęcia miejsca w samolocie, kiedy Ił-18 wyniósł nas na wysokość 8600 m nad poziom morza. Ziemia wraz z plamami zieleni leśnej, błyszczącymi sznureczkami rzek i szachownicą pól w jesiennej już szacie, została wkrótce przesłonięta gęstymi chmurami, przypominającymi kolorem dym, jaki rozciąga się jesienią znad ognisk na kartofliskach. Wzrok nie przebije tak gęstych zwałów chmur. Nasze dobrowolne oddalenie się od ziemi jakoś wzmogło naszą izolację od spraw pozostawionych w domu, w miejscu pracy i w ogóle na ziemi. Nowicjusze w samolocie rzucili się do okien, aby podziwiać widok postrzępionych chmur widzianych od góry, a ja oddałem się rozmyślaniom.
A więc Konferencja. Dla nas właściwie była ona wielką niewiadomą. Zaproszenia przyszły w ostatniej chwili, bez szczegółowego programu. Wprawdzie znałem organizatorów i wiedziałem mniej więcej, w jakim kierunku może pójść przygotowanie Konferencji, ale potrzebny był mi dowód w ręku. Uczestnicy II Konferencji w Warszawie, szczególnie delegaci z ZSRR, nie byli zadowoleni z tego, że dużo daliśmy referatów naukowych. Nie pokazaliśmy właściwie naszych pasiek. Czy tam miało być odwrotnie?
Mimo woli przypomniałem sobie wygląd pasiek w różnych republikach Związku Radzieckiego. Niewątpliwie nie należą one do najefektowniejszych w Europie, co jest zresztą całkowicie zrozumiałe. Ule o pojedynczej

strona 349
ścianie są budowane prościej. To raczej zwykła skrzynka przykryta daszkiem. Przeważa typ ula jednokondygnacjowego. Nie imponują więc wysokością, jak ule amerykańskie. Pasiecznicy w rejonach bogatych w pożytki nie zastanawiają się nad ulem, jego konstrukcją, bo czas swój zużywają na obsługę rojów, wirowanie miodu i wędrówki. Duża produkcja miodu, sprawny jego odbiór, przygotowanie naczyń, przechowanie miodu, to główne problemy tamtejszego pasiecznictwa.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
