Placówka naukowa w Rumunii

tekst: Janina Strachalska

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 12, grudzień 1962 — J. Strachalska

strona 352

Pszczelarski Instytut Naukowy w Bukareszcie śmiało można nazwać wzorowym; nie będzie to określenie przesadne. Ta placówka jest rzeczywiście świetnie wyposażona: 100-osobowy personel, w tym 14 pracowników naukowych, piękny, dostatni, lśniący czystością główny gmach, w którym mieszczą się wszystkie pracownie, biblioteka, gabinety itd., obok budynki — wytwórnia naturalnego włókna jedwabnego, wytwórnia węzy oraz pracownia. Teren — 10 ha, park, poletka roślin miododajnych, plantacja morwy, wreszcie pasieka... 30 pni. Ta liczba jest zaskakująco mała, prawda? Ale, jak się okazuje — to tylko cząstka całości — 1600 pni rozmieszczonych w kilku punktach na terenie kraju.

Na miejscu pozostawiono tak niewiele, ponieważ gospodarze boją się dla swych pszczół głodu. W naszym pojęciu są to obawy zupełnie bezpodstawne, bo w Rumunii nawet chyba kamienie miodzą. W tym roku na przykład ta doświadczalna pasieka na przedmieściu 1,5-milionowego miasta (w pobliżu dworca kolejowego Bukareszt—Baneasa) dała średnio po 54 (słownie pięćdziesiąt cztery) kg z pnia, przy czym pień rekordowy — aż 86 kg.

Na miejscu, w zasięgu lotu pszczół jest 7 ha lasu akacjowego, poza tym, po przekwitnięciu tej miejscowej akacji posiekę wywozi się na pożytek z lipy i później zakwitającej akacji, w okolice podgórskie u podnóża Karpat, na pograniczu Siedmiogrodu. Różnica w czasie wynosi około 10 dni. Wynik jest następujący: w każdym pniu przeciętnie po 33 kg z akacji i po 20 kg z lipy.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy