Z moich wspomnień pszczelarskich

tekst: Leonard Weber

Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 12, grudzień 1963 — Prof. inż. Leonard Weber

Prof. inż. Leonard Weber

strona 318

Zaczynam od najdawniejszych lat dziecinnych, kiedy to po raz pierwszy zetknąłem się z pszczołami i skutkami żądleń. Ojciec mój, jako właściciel gospodarstwa rolnego, zajmował się pszczelarstwem i posiadał kilkanaście pni we wsi rodzinnej Oleśnicy pow. Dąbrowa Tarnowska. Pamiętam, jak na czas miodobrania przychodził pomagać ojcu pszczelarz z sąsiedniej wsi, Wojdyło; ule w pasiece były „dzierżony”, jak tam powszechnie mawiano, tj. snozowe, dostępne z boku. Gdy miałem lat cztery, może pięć, pamiętam. jak ojciec, dowiedziawszy się o nowych ulach ramkowych, zaprosił najbliższego sąsiada, znającego się na stolarce — i razem przystąpili do zbijania z desek nowych mieszkań pszczelich; były to ule tzw. „słowiańskie”, propagowane przez prof. Ciesielskiego, z ramkami wąsko-wysokimi, wkładanymi do wnętrza z boku. Ojciec cieszył się, że w nowych ulach pracuje się wygodniej, szybciej i sprawniej.

Chadzałem, jako dzieciak, bawić się z rówieśnikami do innego sąsiada, Stanisława Curyły, który również posiadał kilkanaście pni; był to staruszek, zamiłowany pszczelarz, dziadek dzisiejszego pracownika naukowego Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, autora różnych prac z dziedziny pszczelarstwa, dra Jana Curyły. Takie to były pierwsze moje kontakty z pszczelarzami i pasiekami.

Minęły lata, ojciec przeniósł się na wschód i osiedlił we wsi Petryków koło Tarnopola. Poznałem tam mojego rówieśnika — kolegę szkolnego, którego ojciec miał dużą kilkudziesięciopniową pasiekę w ulach słowiańskich, bo innego systemu na Podolu prawie że nie znano. Pasieka ta i całe gospodarstwo wraz z zabudowaniami były ulokowane poza wsią, na leśnej polanie. Stary Oborski był powstańcem z 1863 roku i często przychodził do nas na pogadanki, opowiadając różne epizody z potyczek z „Moskalami”, jak powszechnie nazywano żołnierzy byłej armii carskiej. Miał tylko małe gospodarstwo rolne, ale za to z pasją zajmował się pasieką, dającą w tamtejszych warunkach duży dochód ze względu na masowo uprawianą w okolicy grykę, z której wprost lał się miód.

W tejże samej wsi poznałem później innego, znakomitego pszczelarza, Jana Białego, posiadającego na skraju wsi dużą, liczącą ponad sto pni pasiekę. Był to chłop ukraiński, obdarzony niezwykłą wrodzoną inteligencją; pasieka jego, oczywiście też składająca się z uli słowiańskich, była ulokowana w dużym sadzie; z boku była pracownia oraz na wpół wpuszczony w ziemię suchy stebnik, w którym rodziny pszczele świetnie zimowały. Ule były ponakrywane słomianymi, chochołowatymi daszkami, które nadawały pasiece charakterystyczny, jakby prasłowiański wygląd. Jan Biały, to może jedyny pszczelarz, który prenumerował „Bartnika Postępowego” od numeru pierwszego do ostatniego; a więc od roku 1875 do września r. 1939. Później po wielu latach (w okresie międzywojennym) znów stykaliśmy się, staruszek zapraszał mnie do siebie i lubił gawędzić o pszczołach.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy