O wykorzystaniu bazy miodowej
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 3, marzec 1955 — ANTONI DEMIANOWICZ

ANTONI DEMIANOWICZ
strona 1
W numerze 1/1955 „Pszczelarstwa“ podałem schemat wykorzystania bazy miodowej w zależności od stopnia napszczelenia terenu. Obecnie posługując się tym schematem¹) sprob[?]ujmy rozpatrzyć wszystkie możliwości zwiększenia wydajności miodowej pasiek korzystających z tej bazy. Jest ich kilka.
- Zwiększenie produkcji nektarowej bazy. Przyczyniają się do tego zasiewy roślin miododajnych jedno- lub dwuletnich dające efekt szybki lecz krótkotrwały, uprawianie wieloletnich roślin pastewnych: esparcety, lucerny, koniczyn itp. oraz podsiewanie na łąkach i pastwiskach wieloletnich roślin motylkowych, co przyczynia się do bardziej długotrwałego polepszenia bazy nektarowej i wreszcie zabieg najbardziej trwały, ale na którego wyniki dłużej trzeba czekać — zasadzenie drzew i krzewów miododajnych w osiedlach, na przydrożach, pasach wiatrochronnych, skrajach lasów itp.
Po zwiększeniu produktywności bazy obie [nieczytelne]nie pożytku (ogólnego i pszczelego) przesuną się na wyższy poziom, jednocześnie wzrośnie zbiór miodu oraz przesuną się ku górze wierzchołki krzywych — dopływu miodu do ula i wydajności.
- Bardziej racjonalne rozmieszczenie pasiek. Przyjmujemy przy tym, że zarówno produkcja bazy, jak też ilość pni pozostają bez zmian. Teren bazy nie na całej przestrzeni jest jednako wartościowy (z punktu widzenia wydajności nektarowej): uprawy okopowych są prawie zupełnie pozbawione znaczenia, na polach zajętych pod rośliny zbożowe (z wyjątkiem gryki) nektarują wyłącznie chwasty miododajne. Produkcja nektarowa lasów zależy od składu drzewostanu i podszycia i waha się znacznie. Wyższą produkcją odznaczają się łąki, uprawy motylkowych, zwłaszcza nasienne, większość roślin krzyżowych, gryka, wrzosowiska, lipy i akacje w osiedlach itp. Rozmieszczenie pasiek w terenie nie pokrywa się w większości wypadków z terenami o wzmożonej produkcji nektarowej. Zbliżenie pasiek do upraw o wyższej miododajności przyczynia się do zwiększenia ich wydajności.
Aby jaśniej wytłumaczyć, o co chodzi, w tym wypadku ucieknijmy się do przykładu. Dla uproszczenia przyjmijmy, że na terenie prawie zupełnie bezwartościowym pod względem pożytkowym znajdują się dwie „oazy“ o promieniu 500 m każda (rysunek). Środki kół odległe są od siebie o 3 km. Z terenu „oazy“ „A“ pszczoły mogą zebrać około 1000 kg nektaru zaś z terenu „B“ około 9000 kg. Jeżeli pasieka jest dostatecznie duża, to zbiór będzie prawie zupełnie jednakowy niezależnie od tego, czy umieścimy pasiekę w punkcie „A“ czy też w punkcie „B“. W obu wypadkach, aby wykorzystać w całej pełni nektar
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
