Z dziejów bartnictwa puszczańskiego w byłym starostwie łomżyńskim
tekst: Romuald Żukowski
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 5, maj 1961 — Romuald Żukowski
Romuald Żukowski
strona 149

Od wieków ziemie Polski słynęły jako „kraina miodem płynąca“. „Z miodu się pierwszy Piast książe wylęga“ — pisze I. Krasicki w „Myszeidos”, a Boguchwał, kronikarz z XIII w. podaje, że Piast sprawując synowi postrzyżyny uraczył swych gości miodem. Kronika Galla (1110 r.) nazywa Polskę: „Patria ubi aer sulubris, ager fertilis, silva mellifua, aqua piscosa“ („ojczyzna, gdzie powietrze zdrowe, ziemia urodzajna, lasy miodopłynne, rzeki rybne“).
W mitologii słowiańskiej pszczoły i miód odgrywały ważną rolę: Po ofiarach na cześć bogini życia i doli (szczęścia) Żywii — Słowianie zasiadali do biesiady, której częścią składową był miód. Kupale na ofiarę lano miód do ognisk, a Światowid odbierał bogate obiaty w postaci miodu. W czasie święta plonów, obchodzonego w jesieni w Arkonie, główny drzewid (kapłan Światowida) wróżył również przy pomocy miodu.
Opierając się na pracy Lelewela „Pszczoły i bartnictwo“ wiemy, że „pszczół i miodu we wzrastającej za następców Ziemowita Polsce był dostatek“. Arabski podróżnik Abrahim Ibn Jakub podaje, że „Polska Mieszki obfituje w żywność, miód i rolę orną“. Po przyjęciu chrześcijaństwa panujący nadając przywileje klasztorom wymieniali zawsze prawo do miodobrania¹.
Miód odgrywał poważną rolę w eksporcie, a nierzadko uchodził za środek płatniczy, ułatwiający wymianę. „Uzyskiwano go tyle, iż można było obdzielić nim całą Germanię, Brytanię i najdalsze strony Europy Zachodniej“ — pisze Zygmunt Gloger („Encyklopedia Staropolska“, W-wa, 1958 r. t. I, str. 120).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
