W sprawie nastroju rójkowego
tekst: Bronisław Rupiewicz
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 8, sierpień 1960 — Bronisław Rupiewicz
Bronisław Rupiewicz
strona 255
Osobiście zgadzam się z artykułem kol. Kołodziejczyka zamieszczonym w „Pszczelarstwie“ 11/59.
Dziedziczną skłonność do rójki wszystkie pszczoły potrosze mają, ale czy nastąpi nastrój rójkowy, to zależy od warunków, jakie stworzono rojowi. Trzymam roje w ulach warszawskich zwykłych. W 40-rojowej pasiece rójka zdarza mi się raz na parę lat. Ule są cały rok ocieplone, nawet po założeniu nadstawek nie wyjmuję bocznych mat. Ale gniazda poszerzam zawsze w porę a latem, to już nieco „na wyrost“.
Jeżeli pomimo wszystko zauważę w jakimś ulu nastrój rójkowy, to po upewnieniu się o obecności mateczników, matkę kasuję (matka przeważnie jest starsza) i poszerzam gniazdo. Ponieważ taki rój uważam za silny, mateczniki wykorzystuję do zamiany matek. Choć w ten sposób postępuję, rojnych pszczół się nie dochowałem, bo nie zawsze rójka świadczy o wybitnej skłonności do niej danego roju, ale decydują tu warunki, w jakich znalazł się rój (ciasnota, stara matka, zachwianie równowagi biologicznej w ulu itp).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
