Wpływ zapasów pyłku
tekst: Franciszek Teichert
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 7–8, lipiec–sierpień 1969 — Franciszek Teichert
Franciszek Teichert
strona 8
Główną troską pszczelarzy zainteresowanych pożytkiem rzepakowym jest znalezienie właściwego sposobu doprowadzenia na ten czas do biologicznej dojrzałości rojów. Ażeby ten cel osiągnąć trzeba już w poprzednim sezonie odpowiednio pokierować rozwojem rodzin pszczelich, zwłaszcza od chwili zakończenia pożytku i miodobrania aż do dokarmiania na zimę włącznie.
Dobry rozwój uzależniony jest od zdrowotności pszczół i czerwiu, od pełnowartościowych matek, dostatecznych zapasów miodu czy cukru, zapasów pyłku i właściwego ułożenia go w gnieździe na zimę, od odmłodzenia pogłowia pszczelego przed zimowlą oraz od wielu jeszcze innych czynników.
Wielu pszczelarzy podchodzi do tego zagadnienia właściwie, za co ich trud i wkład mozolnej pracy nagradzane są doskonałymi rezultatami zbiorów rzepakowego miodu. Inni niestety zasad tych nie przestrzegają, a rozwój wiosenny uzależniają w głównej mierze od zabiegów doraźnych — dopiero na wiosnę; toteż miodu z rzepaku nie uzyskują wcale lub bardzo mało.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
