Wpływ różnych warunków pracy zbieraczek na stan biologiczny rojów pszczelich (dokończenie)
tekst: Józef Szymankiewicz
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 10, październik 1962 — Józef Szymankiewicz
Józef Szymankiewicz
strona 286
Nowy rok gospodarki pasiecznej rozpoczyna się od jesieni.
Wielu pszczelarzy nie docenia ważności tego okresu w życiu roju. Nieekonomicznie wykorzystują oni jesienne zbieraczki i niepotrzebnie przeciążają pracą młode pszczoły. Płodna matka, odpowiednia liczba karmicielek, właściwie ułożone w końcu lata gniazdo z doborową woszczyną, oto podstawowe elementy przygotowania pszczół do zimowli i przyszłego sezonu. Bodziec odmłodzenia tkwi jednak w znoszonym przez zbieraczki do ula nektarze i pyłku roślin. Tam, gdzie nie ma naturalnych pożytków nektarowych, należy już od 10 sierpnia stosować podkarmianie, pobudzając jednocześnie przez to zbieraczki do pracy. Zajmą się one nie tylko syropem, ale stosownie do potrzeb roju znosić będą sporo pyłku dla zwiększającej się liczby czerwiu. W takich okolicach już w początkach trzeciej dekady sierpnia należy również dokarmiać (uzupełniać zapasy na zimę), wykorzystując także i w ten sposób pracę starszych pszczół. Dawki syropu nie mogą przekraczać 2 l. dziennie, by możliwie jak najmniej angażować i nie przemęczać pszczół młodych. W okolicach o lepszych naturalnych pożytkach jesiennych, np. wrzosowych, dokarmiać należy zaraz po skończonym pożytku, przy czym jednorazowe dawki nieco gęstszego syropu nie powinny być wyższe niż 2 l. na silny rój.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
