Zielarskie rośliny miododajne

tekst: Witold Poprzęcki

Pszczelarstwo, Rok II, nr 3, maj–czerwiec 1951 — WITOLD POPRZĘCKI

WITOLD POPRZĘCKI

strona 12

Niewielu doświadczonych nawet zielarzy wie, że istnieją liczne rośliny miododajne, które są jednocześnie poszukiwanymi i chętnie kontraktowanymi roślinami leczniczymi, podobnie jak niewielu zielarzy wie, iż prowadząc uprawy roślin leczniczych wskazane jest założyć pasiekę, która da wtedy większą korzyść, niż daje przy zwykłych uprawach ogrodowych lub nawet przy uprawie dobrze znanej przez pszczelarzy facelii. Istnienie pasieki w pobliżu plantacji wspomnianych roślin doskonale wpływa na zapylanie kwiatów tych roślin i wydajność nasienia, co np. przy kolendrze, gorczycy i innych, które uprawia się dla nasion — ma ogromne znaczenie.

Korzyści z połączenia tych dwóch gałęzi gospodarki rolnej są tak niewątpliwe, że warto się nad nimi zastanowić i jeszcze w tym roku uwzględnić co się da, a czego się teraz nie da — zaplanujmy na rok przyszły, stosownie do warunków glebowych, jakie są do rozporządzenia, terenu i możliwości nawozowych. Warto podkreślić, że uprawy zielarskie stosuje się na ogół na niewielkich obszarach, ale nigdy nie należy brać do uprawy więcej niż dwie, trzy rośliny, nawet jeśli rozporządza się odpowiednią ilością miejsca do suszenia i dostateczną ilością rąk do pracy.

Zwykła opłacalność upraw zielarskich jest bardzo duża, bo zajmują one zwykle drugie miejsce po tytoniu. Jeśli dodać do tego poważny przybytek na miodzie — korzyść jest aż nazbyt widoczna.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy