Ul Dzierżona
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 10, październik 1956 — ANTONI DEMIANOWICZ
ANTONI DEMIANOWICZ
strona 15
Ul snozowy Dzierżona o ruchomych plastrach wywarł olbrzymi wpływ na rozwój nowoczesnego pszczelnictwa. Warto zastanowić się nad genezą tego ula oraz dalszymi jego losami.
Snozy z przyklejonymi do nich początkami plastrów, które użył Dzierżon w swoim ulu, znane już były w starożytnej Grecji. W czasach Dzierżona próbowano wprowadzać je i w innych krajach. Umieszczano je jednak u góry w ulach walcowatego kształtu. Po zabudowaniu przez pszczoły gniazda wyjmowanie plastrów, przybudowanych do ścian ula było tak samo trudne, jak i w ulach nakrywanych od góry deską. Główna korzyść ze stosowania takich snozów polegała na ułatwieniu umocowania początku plastra w nasiedlanym ulu, względnie na nadaniu budowie pszczelej pożądanego kierunku.
Na Litwie, Żmudzi, Polesiu, tam gdzie ule kłodowe, używane jeszcze w niedawnych czasach, miały odejmowany zagłówek, wstawiano pod zagłówek zamiast snozów „nastawkę na wosk“.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
