Udoskonalone podstawki pod ule
tekst: Janusz Osmelak, Alina Rydzewska
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — Inż. Janusz Osmelak; Alina Rydzewska
strona 261
Nowoczesna gospodarka wędrowna stawia przed konstrukcją ula nowe zadania. Na ten temat w „Pszczelarstwie“ ukazało się wiele artykułów i wypowiedzi. Stwierdzono zgodnie, że ul wędrowny powinien być lekki, poręczny, łatwy do przenoszenia i załadunku. Powinien ponadto zawierać jak najmniej części rozbieralnych.
Najbardziej kłopotliwe w transporcie są daszki i nierozbieralne stołki. Zwykle widzi się na samochodzie, załadowanym dwiema warstwami uli, całą piramidę nastroszonych stołków, które w czasie jazdy często spadają, gubią się lub niszczą. Wielu zatem pszczelarzy stosuje inne, wygodniejsze podstawki pod ule, zajmujące mniej miejsca niż zwykłe. Są to paliki, cegły, legary, nacinane i składane na krzyż deski. Widziałem też nóżki przymocowane na zawiasach do dna uli i w czasie załadunku podginane do wewnątrz. Podstawki podane przez St. Poźniaka w nr 11/58 stanowią jedno z takich usprawnień.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
