Standartowe opakowanie miodu

tekst: Jan Curyło

Pszczelarstwo, Rok I, nr 3, maj–czerwiec 1950 — Inż. JAN CURYŁO

Inż. JAN CURYŁO

strona 28

Miód sprzedawany w ilościach do jednego kilograma, nie ma do tego czasu znormalizowanego opakowania, pomimo, że jest tak wartościowym produktem i zasługuje na to, nie mniej od przetworów owocowych, tymbardziej, że coraz większe jego ilości idą na sprzedaż w formie miodu słoikowanego i pasteryzowanego.

Wymagania, jakie stawiamy opakowaniu jakiegokolwiek artykułu spożywczego, dają się ująć w czterech punktach, a mianowicie: opakowanie powinno być: higieniczne, estetyczne, praktyczne, tanie.

Grudka (zlepek kryształków miodowych przy strukturze gruboziarnistej miodu),
Grudka (zlepek kryształków miodowych przy strukturze gruboziarnistej miodu),

Dla wielu artykułów zagadnienie to można względnie łatwo rozwiązać. dla miodu zaś nie jest tak proste, gdyż miód zależnie od pochodzenia i składu reaguje różnie na zmiany temperatury. Jedne miody w miarę obniżania temperatury tylko gęstnieją i przez pewien okres czasu pozostają płynne, drugie natomiast — zaczynają stosunkowo szybko mętnieć, krystalizować się, dając wreszcie mniej lub więcej twardą masę. Masa ta składa się z kryształów o różnej, wielkości, powiązanych skrzepem międzykrystalicznym, „osoczem“, które przy długotrwałych mechanicznych wstrząsach ma tendencję do upłynniania się i w tym wypadku całość przybiera krupkowaty, a zarazem ciastowaty wygląd.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy