Śnieguliczka niezastąpiona

tekst: Jan Niedźwiedziuk

Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 9, wrzesień 1968 — Jan Niedzwiedziuk

Jan Niedzwiedziuk

strona 10

Przed kilkudziesięciu laty, w początkach mego pszczelarzenia, wracałem pewnego popołudnia z dworca Terespol do swego domu. Był to lipiec. Trzeci już dzień z rzędu padał to silniejszy, to znów słabszy deszcz. Ażeby sobie skrócić drogę, szedłem przez ogród przystacyjny, gdzie rosły lipy i inne drzewa. W dni pogodne w lipach pełno było wtedy brzęku, jednak dzisiaj hulał wiatr, roznosząc krople deszczu. Przy końcu tego ogrodu, już w dole, ciągnęły się zarośla — najpierw zdziczały bez, jaśmin, dalej łozy. Rosły tam też krzewy, wówczas mi nieznane — śnieguliczka. Ażeby przejść przez te zarośla, mokre od deszczu, lawirowałem między krzewami, wybierając szersze odstępy. Naraz stanąłem zdziwiony silnym brzęczeniem pszczół, które oblatywały różowe kwiatki tych właśnie krzewów, mokre wystawione na ciągły deszcz.

Każdy pszczelarz dobrze pamięta swoje pierwsze lata pszczelarzenia. Jak wówczas był wrażliwy na brzęczenie pszczół w ogóle — a cóż dopiero mówić o brzęczeniu na mokrym kwieciu, w czasie słoty, gdy miny początkujących pszczelarzy szczególnie są rzadkie. Wiemy bowiem, że w przekropne lata pszczoły nie dadzą nic, lub znikomą ilość, tak że trzeba je na zimę dokarmiać.

Zacząłem oglądać te kwiatki z bliska i zauważyłem, że nie wszystkie wydłużone dzwoneczki są oblatywane przez pszczoły, lecz tylko te, które otwartym kielichem zwisają do dołu, do których woda deszczowa się nie dostaje. Z radością przyglądałem się pracy pszczół, które bez parasoli i płaszczy uwijały się wokół.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy