Miody sycone
tekst: Leon Gonek
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 2, luty 1965 — Opracował Leon Gonek
strona 10
Zabierając się do warzenia miodu, należy przyrządzić brzeczkę, tj. przygotować rozczyn miodowy. Przemierzywszy patokę dolewamy do niej, mieszając kopyścią, ciepłej wody w ilości odpowiedniej do gatunku napoju, jaki chcemy wyrobić. Otrzymany rozczyn miodowy nalewa się do kotła lub innego naczynia. W języku miodosytników nazywa się to nabijaniem kotła. Mając kocioł nabity odpowiednim rozczynem miodu przystępuje się do gotowania. Ogień powinien być jednostajny i niewielki, aby miód gotował się wolno, gdyż w przeciwnym razie bardzo łatwo wybiegnie z kotła. Z tego też powodu kotła lub innego naczynia, w którym miód gotujemy, nie należy napełniać więcej jak do 3/4 objętości.
Podczas gotowania miodu wybijają na powierzchnie obfite szumowiny, które należy łyżką starannie zbierać zlewając je do innego czystego naczynia. W szumowinach mieści się jeszcze wiele miodu, dlatego gotuje się je osobno, lecz już bez szumowania, na tak zwaną barwicę czyli miód kopiec, odznaczający się słodyczą i ciemną barwą. Gdy gotujący się miód po niejakim czasie przestanie wyrzucać szumowiny, to należy podtrzymać wolne warzenie jeszcze około 1/2 godziny.
Jeżeli zamierzamy robić miód zaprawiony, to wkłada się odpowiednią ilość dopraw w czysty woreczek z rzadkiego płótna, a zawiązawszy wrzuca się go do miodu już po wyszumowaniu. Po wrzuceniu woreczka z doprawą, miód na nowo burzy się i poczyna wyrzucać nieco szumowin. Po powtórnym wyszumowaniu, warzy się miód z woreczkiem przez 1/2 godziny, następnie wyjmuje się woreczek, wyciska z niego płyn i odrzuca.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
