Siejmy rośliny miododajne

tekst: Zofia Demianowiczowa

Pszczelarstwo, Rok I, nr 3, maj–czerwiec 1950 — Mgr ZOFIA DEMIANOWICZOWA

Mgr ZOFIA DEMIANOWICZOWA

strona 22

Dla każdego jest jasne, że wysokość zbiorów rodziny pszczelej zależy w pierwszym rzędzie od pożytku miodowego, tzn. od ilości nektaru, jaką produkuje roślinność miododajna w zasięgu lotów pszczół z danej pasieki. Polepszenie pożytków możliwe jest niemal wszędzie. Zabiegi przeprowadzone w tym kierunku mogą mieć na celu:

  1. zwiększenie upraw roślin mających znaczenie rolnicze,
  1. wprowadzenie w teren roślin o znaczeniu głównie pszczelarskim.

Pierwsze — wprowadzane są do płodozmianu, zajmują pola uprawne i zmniejszają automatycznie powierzchnię upraw innych roślin. Nie zawsze natomiast udaje się przeprowadzić drugi postulat, gdyż pszczelarze mają na to znikomy wpływ. Mogą oddziaływać prawie wyłącznie propagandą lub przykładem. Na uprawy roślin wyłącznie miododajnych wykorzystuje się w pierwszym rzędzie wszelkiego rodzaju nieużytki, wzgórza kamieniste, wąwozy, stoki, wydmy, bagna, wolne przestrzenie w pobliżu osiedli, brzegi lasów, wyręby, polany leśne itd.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy