Moja gospodarka w ulu wielokondygnacyjnym z obniżoną ramką
tekst: Mirosław Jasionowicz
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 11, listopad 1969 — Mirosław Jasionowicz

Mirosław Jasionowicz
strona 8
Literatura USA i ZSRR mówi o korzyściach płynących ze stosowania uli wielokondygnacyjnych. Jednak ule i metody stosowane w tych krajach dają w Polscę dość mierne wyniki, tak że zakładanie pasiek z zastosowaniem ich jest bardzo ryzykowne. Problem ten nurtuje naukowców i praktyków. W artykule tym chcę podać wyniki mego eksperymentu prowadzonego w ulach wielokondygnacyjnych o ramce 360 X 170 mm. Na podstawie tych wyników opracowałem następującą metodę gospodarki, która dała dość zachęcające rezultaty:
Na zimę zostawiam dwie kondygnacje (rys. 1). W nich (każda po 10 ramek) mieści się 122 dcm² plastrów. W przeliczeniu równa się to 9 ramkom Dadanta. Zap[?] zimowe wynoszą około 15 kg.
Pierwszą czynnością, którą wykonuję wiosną po oblocie, jest zamiana kondygnacji z jednoczesnym dokładnym oczyszczeniem dennicy (rys. 2), tj. górną kondygnację z resztą zapasów stawiamy na dno, a dolną - wolną od zapasów - na górę. Po przestawieniu kondygnacji reszta zapasów zimowych z dołu jest przenoszona do góry. Matka czerwi w kondygnacji górnej. W niej wiosną są dobre warunki cieplne, a przenoszenie pokarmu przez robotnice z dołu do góry daje złudzenie obfitego pożytku, co wzmaga czerwienie matki. Taka sytuacja umożliwia maksymalne wykorzystanie starych pszczół do wychowu czerwiu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
