Pszczoły woj. szczecińskiego
tekst: Jarosław Prabucki
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 7, lipiec 1981 — Dr Jarosław Prabucki


Dr Jarosław Prabucki
strona 2
Zakład Pszczelnictwa AR w Szczecinie
Różnicowanie gatunku pszczoły miodnej (Apis mellifica L.) na podgatunki i rasy uzależnione jest od cech morfologicznych, biologicznych i psychicznych. Najistotniejsze w charakteryzowaniu ras są cechy morfologiczne, a wśród nich — najbardziej cenne — cechy stałe danej rasy.
Niektórzy autorzy twierdzą, że określane biometrycznie cechy morfologiczne (budowy zewnętrznej ciała) wskazują na możliwości i zdolności produkcyjne pszczół. Szerokość tergitów, określająca wielkość pszczoły, w pewnym sensie charakteryzuje pojemność wola miodowego, powierzchnia skrzydeł i liczba haczyków mówi o sprawności pszczoły w locie, długość języczka — o możliwościach wykorzystania pożytków, wielkość lusterek woskowych — o możliwościach produkcyjnych wosku (rys. 1). Cechy te w odróżnieniu od cech biologicznych (wydajność miodowa i woskowa, łagodność, skłonność do rabunku, trzymanie się plastrów, rojliwość, odporność na choroby, tempo i powierzchnia czerwienia, zimotrwałość, siła rodziny) nie podlegają wyraźnej zmienności pod wpływem zmieniających się warunków środowiskowo-ekologicznych. Wyraźniejsze zróżnicowanie cech obserwuje się natomiast pod wpływem zmian położenia geograficznego. Stwierdzono, że w miarę przemieszczania się z południa na północ obserwuje się skracanie języczków pszczół przy jednoczesnym zwiększaniu ich rozmiarów ciała. Podobne zależności obserwowano w odniesieniu do zmian wielkości lusterek woskowych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
