„Bagatelka” to nie bagatelka
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 7, lipiec 1968

strona 21

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że najsłabszą stroną naszego pszczelarstwa (w skali krajowej) jest produkcja uli i sprzętu. W sklepach, czyli na tzw. „rynku”, jest tego mało i na dodatek jeszcze dosyć marnej jakości: kiepski materiał, toporna robota, przy czym wszystko utrzymane w ponurych przygnębiających barwach. A przecież tyle spotyka się pasiek, gdzie ule cieszą nie tylko dokładnym, ale wprost precyzyjnym wykonaniem, gdzie ciepło i różnorodność barw [?]zą zachwyt.

Dlaczego jest taka dysproporcja między tym, co mamy do dyspozycji, a tym co chcielibyśmy mieć? Czy tak być musi? Czy jest nadzieja zmiany na lepsze? Z pytaniami tymi zwróciliśmy się do kierownika Zakładów Pszczelarskich w Miłosławiu (woj. poznańskie) inż. Stanisława Dziubka.
— Aby dać pełny obraz stanu obecnego, muszę dla wyjaśnienia podać, że zakład nasz, przerobiony z dawnego tartaku (w 1956 r.) nie miał łatwego „dzieciństwa”. Brakowało nie tylko maszyn i obrabiarek, ale i dobrego, odpowiednio wysuszonego surowca. Byli tylko ludzie wytrwali, uparci, którzy wiedzieli czego chcą, którzy potrafili liczyć i patrzeć w przyszłość. Początkowo produkcja wynosiła około 1 000 uli rocznie, ale w zakresie ilości sytuacja z roku na rok się poprawiała. Oto parę liczb: w 1963 roku — 2 250 uli, w 1964 r. — 3 200, w 1965 r. — 5 000, w 1966 r. — 7 800 [nieczytelne] w 1967 — około 9 000 uli. Po roku 1970 produkcja powinna wzrosnąć powyżej 13 000 uli rocznie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
