Pszczoły i pszczelarz w czerwcu
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 5, maj 1961 — Prof. dr Antoni Demianowicz

Prof. dr Antoni Demianowicz
strona 129

W majowej pogadance rozpatrzyliśmy, w jaki sposób rodziny pszczele przygotowują się do rójki. Obecnie chcę poruszyć sprawę znaczenia rójki i przygotowania się do niej pszczół z innego już, nie biologicznego, lecz gospodarczego punktu widzenia.
Przy dawnych, prymitywnych sposobach pszczelarzenia rójka decydowała o powodzeniu gospodarki. Po przejściu do gospodarki w ulach rozbieralnych wielu pszczelarzy przez dłuższy czas nie mogło jeszcze pozbyć się tego „kószkowo-kłodowego“ zamiłowania do rójki. Dopiero stopniowo i opornie zaczęto przyjmować właściwy pogląd, że rójka obniża wydajność miodową pasieki. Coraz częściej już stosuje się różnorodne zabiegi przeciwrojowe.
Pszczelarze nieraz nie dość wyraźnie odróżniają od siebie 2 pojęcia: rójkę i nastrój rojowy, a raczej gotowość do rójki. Dlatego często zamiast o niedopuszczeniu do rójki mówi się, a nawet pisze — o zwalczaniu nastroju rojowego. Niezmiernie ważne jest zdanie sobie sprawy z odrębności tych zjawisk i uświadomienie, że gotowość rodziny do rójki jest bodajże najważniejszym warunkiem wykorzystania przez nią zasobów nektarowych okolicy w okresie głównego pożytku.
Aby w możliwie krótkiej formie wyjaśnić, o co tu chodzi, najlepiej będzie posłużyć się przykładami. Przyjmijmy, że w pewnej miejscowości, gdzie pożytek główny (z gryki) zaczyna się 24 czerwca, mamy w pasiece kilka pni jednakowej siły.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
