Próby przestawienia gospodarki miodowej na woskową
tekst: Leonard Weber
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 6, czerwiec 1956 — Inż. LEONARD WEBER

Inż. LEONARD WEBER
strona 1
Zakład Hodowli Pszczół WSR Wrocław
W związku z coraz to zwiększającym się na rynku krajowym zapotrzebowaniem wosku pszczelego, w naszych pasiekach staje się aktualna sprawa zwiększenia produkcji wosku. Jak wiadomo, przy naszym zwykłym systemie gospodarki pasiecznej ilość wytopionego wosku jest znikomo mała, nie odgrywająca poważniejszej roli w podaży tego towaru na naszych rynkach handlowych. Wyłania się zatem myśl wprowadzenia do gospodarki pasiecznej takich metod, które by umożliwiły znaczniejsze zwiększenie produkcji wosku.
Wiadomo, że w przyrodzie panuje równowaga, która i tu obowiązuje, a więc zwiększenie wydobytego z ula wosku musi się dokonać kosztem zmniejszenia zbioru miodu, co dla każdego hodowcy pszczół jest rzeczą zupełnie zrozumiałą, nie wymagającą uzasadnienia.
W literaturze pszczelarskiej spotyka się na ten temat różne wzmiank , autorzy ich podają różne sposoby zmiany gospodarki pasiecznej, mającej na celu zwiększenie produkcji wosku, między którymi najpowszechniejszy — to zastosowanie „ramki pracy“. W tym celu zakłada się do gniazda pszczelego jedną ramkę zaopatrzoną tylko w sam „początek“, z którego pszczoły wyciągają plaster, przeważnie roboty trutowej. Gdy tylko matka ten plaster zaczerwi, wyrzyna się go, aby nie dopuścić do dalszego rozwoju czerwiu. Postępując w ten sposób przez cały okres trwania wzmożonego wypacania wosku, można uzyskać z końcem lata wcale pokaźną jego ilość; oczywiście ilość wypoconego wosku zależy w głównej mierze od obfitości pożytku, siły pni i cechy pszczół, mniej lub więcej skłonnych do budowy woszczyny.
Zanim przejdę do opisu innych prób, zatrzymam się tu nieco dłużej nad wyżej przytoczonym sposobem zwiększenia produkcji wosku.
Od chwili wprowadzenia do gospodarki pasiecznej „ramki pracy“ czy też „ramki kontrolnej“ upłynęło z górą piętnaście lat. Po raz pierwszy na ten temat zabrał głos pszczelarz szwajcarski Göldi, który radził do tego celu zastosować ule o „zimnej budowie“, jak nasze ule wielkopolskie, warszawskie i dadany. Jednak inni pszczelarze dowiedli, że do tego celu równie dobrze nadają się ule z „ciepłą budową“ czego dowodzą blisko dwunastoletnie doświadczenia Vomsattela jednego z najwybitniejszych obecnie pszczelarzy szwajcarskich.
W ulu o zimnej budowie wstawia się na poprzek ramek gniazdowych, od strony tylnej ściany, wspomnianą wyżej ramkę pracy; aby sobie ułatwić wydobywanie jej bez konieczności otwierania ula z góry, zastosowano w tym celu w tejże ścianie zatworek i okienko. Po wstawieniu ramki zaopatrzonej w początek paska węzy czy plastra, pszczoły mają bezpośredni dostęp naraz z wszystkich uliczek międzyplastrowych gniazda i — jeżeli to czas odpowiedni — natychmiast zabierają się do budowy woszczyny.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
