Pszczelarz i pszczoły we wrześniu

tekst: Antoni Demianowicz

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 8, sierpień 1961 — Prof. dr Antoni Demianowicz

winieta działu „Gospodarka pasieczna” — biały napis na czarnym kwadracie nad rysunkiem rzędu uli na krzyżakowych stojakach w trawie

Prof. dr Antoni Demianowicz

strona 229

Procesy odbywające się w rodzinie pszczelej w końcu lata były już omawiane w poprzednich pogadankach. Polegają one na wymieraniu starych pszczół, kurczeniu się rojów, stopniowym zanikaniu czerwienia oraz nagromadzaniu się w ciele białkowo-tłuszczowym pszczół substancji zapasowych — białek, tłuszczy i węglowodanów. Zapasy węglowodanów gromadzą się jednak nie jako cukry, lecz w postaci skrobi właściwej organizmom zwierzęcym — tzw. glikogenu. Zapasy te będą zużyte częściowo na wyrównanie potrzeb organizmu zimujących pszczół, które wówczas odżywiają się miodem zawierającym prawie wyłącznie cukry. Poza tym część pszczół, które na jesieni jeszcze nie karmiły czerwiu, będzie czerpać z ciała białkowo-tłuszczowego materiał do produkcji mleczka, kiedy w ulach rozpocznie się czerwienie zimowe.

Prace pszczelarza w tym okresie powinny być w pierwszym rzędzie skierowane na zapewnienie pszczołom dobrego przezimowania. Zaczynają się one w początkach września od przeglądu jesiennego. Stwierdza się przy tym: obecność matki, siłę roju i jakość plastrów, zwłaszcza w ramkach znajdujących się w środku gniazda, oraz dokonuje się oceny ilości i jakości zapasów pozostających w gnieździe.

prócz tego przegląd jesienny ma na celu ostateczne zwężenie i ułożenie gniazd.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy