Niebezpieczeństwo rabunków pszczelich
tekst: Stanisław Rychłowski
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 8, sierpień 1961 — Stanisław Rychłowski
Stanisław Rychłowski
strona 231
Pszczoły nie tylko pracowicie zbierają nektar z kwiatów, ale również, gdy nadarzy się sposobność, korzystają z zapasów nagromadzonych w obcych ulach — rabują. Niebezpieczeństwo powstania rabunku przypada w okresach bezpożytkowych, a rabowanymi są przeważnie pnie o małej sile, słabo bronione bez matki lub roje osłabione chorobą. Rabunkowi sprzyja zbyt obszerne gniazdo, za obszerny wylot, szpary w ścianach ula. Pobudza poszczoły do rabunku znajdowanie poza ulem słodyczy, która nie jest naturalnym przedmiotem wziątku. Jeżeli strażniczki napadniętego pnia są czujne i dzielnie bronią swego dobytku, wywiadowczynie z rabującego pnia zostają odpędzone. Jednak gdy tylko pierwszym napastniczkom uda się zdobyć choćby odrobinę miodu, dzielą się tą wiadomością z innymi w swym ulu, i od tej chwili w napadzie bierze udział coraz liczniejsza gromada pszczół rabusiów.
Pszczelarz traci na skutek rabunku nie tylko miód z rabowanego ula, nie tylko pszczoły (a nieraz i matki) padające w walkach. Najgroźniejsze jest to, że pszczoły rabujące bardzo często przenoszą do swego ula zarazki chorobotwórcze wraz ze zrabowanym miodem. Wszystkie zaraźliwe choroby pszczół i czerwiu powodują osłabienie roju, osłabienie zaś prowadzi do podatności na rabunek. Tu najłatwiej zdobyć rabusiom miód, najłatwiej im bezkarnie grasować.
Rabunek zdarza się najczęściej na wiosnę, a także w jesieni, choć nieraz też występuje bezpośrednio po głównym pożytku. Szczególnie daje się we znaki pasiekom w miejscowościach o nadmiernym zagęszczeniu pni.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
