Pszczelarstwo wędrowne

tekst: Stanisław Rychłowski

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 7–8, lipiec–sierpień 1958 — STANISŁAW RYCHŁOWSKI

STANISŁAW RYCHŁOWSKI

strona 204

Podczas zasadniczych 5 miesięcy sezonu, pszczoły w pasiece na stałe urządzonej w jednej miejscowości mają często zaledwie do 30 dni silniejszego pożytku. W pozostałych 4 miesiącach są nie wykorzystane należycie. Możemy liczyć na rośliny występujące tylko w promieniu 1 500 metrów od ula, co odpowiada 707 hektarom. Na rzepaku ozimym i wrzosie jeszcze mniejszy jest zasięg lotu.

Przerzucana z pożytku wczesnego na główny, z głównego na późny itd. — pasieka wędrowna w pełni wykorzystuje czas.

W Polsce największe zbiory przypadają z pożytku głównego, który występuje mniej więcej od połowy czerwca do początku lipca. Jeśli w tym okresie warunki atmosferyczne uniemożliwiają zbiór nektaru, decyduje to o dochodzie, a nawet o istnieniu pasiek. Wędrując z pszczołami asekurujemy się do pewnego stopnia od tych przykrych niespodzianek.

Pszczelarstwo wędrowne ma również inne, nie mniej ważne znaczenie dla pszczelarzy i rolników. Chociaż ogólna liczba pni w stosunku do obszaru naszego kraju jest niewielka, bo wynosi zaledwie nieco więcej niż 3 pnie na 1 km², to jednak w wielu osiedlach odczuwa się już nadmiar pszczół, co ma wyraźny wpływ na wysokość zbiorów z jednego pnia, zwłaszcza w lata mniej sprzyjające. A tymczasem w odległości zaledwie 5—7 km od przepszczelonego miasteczka widzi się tereny pozbawione zapylaczek, tereny bogate, obfitujące w cenne rośliny miododajne.

Racjonalne rozmieszczenie pasiek w terenie i wędrówka mogą zwiększyć zbiory miodu.

Kalendarz pasieki wędrownej

Zależnie od występujących w danej okolicy pożytków możemy wykorzystać: w maju — rzepak ozimy, inkarnatkę, jagodniki, maliniaki, sady i łąki; w czerwcu — koniczynę białą, wykę ozimą, lipę, akację, lasy świerkowe; w lipcu — koniczynę białą, wykę ozimą, lipę, grykę, macierzankę, łąki; w sierpniu — grykę, wrzos, nawłoć, spadź jodłową.

Ul pasieki wędrownej

Ul powinien być lekki, silnie zbudowany, bez nóg, gzymsików, ozdóbek, wystającego mostka. Musi być zgrabny, ustawny. Nie jest bez znaczenia dla opłacalności wędrówki to, czy na samochodzie mieści się 20 czy 80 uli. Ważne to jest zwłaszcza przy dalekich wędrówkach.

Daszki powinny być płaskie, kryte blachą lub płytą pilśniową.

Dobór terenów pożytkowych

W każdym województwie, w każdym powiecie występują inne pożytki pszczele. Te same rośliny kwitną w innym czasie na północy, w innym na południu kraju.

Sporządzając plan wędrówki, trzeba najpierw poznać roślinność, którą możemy znaleźć.

Już w jesieni dowiadujemy się o wysiewach rzepaku PGR, ale dopiero w końcu kwietnia,

strona 205

tuż przed wędrówką możemy upewnić się o stanie zasiewów. Lepiej upatrzyć sobie 2 lub 3 stanowiska, ostatecznie decydując się na wybór jednego z nich tuż przed pojawieniem się pąków kwiatowych.

Miejsce pobytu na okres głównego pożytku ustalamy w maju, a wrzosowisko wybieramy w końcu lipca.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy