Przygotowujemy pasieki do pożytku wrzosowego
tekst: Teodor Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 7–8, lipiec–sierpień 1958 — TEODOR KOŁODZIEJCZYK
TEODOR KOŁODZIEJCZYK
strona 203
Pożytki wrzosowe słusznie zostały uznane przez pszczelarzy za najbardziej niezawodne i wszyscy, którzy choć raz spróbowali wędrówki na wrzos, korzystają z niego corocznie.
Wobec dość długiego okresu kwitnienia wrzosu i przeważnie ciepłej pogody w tym czasie, prawie zawsze pszczelarz zyskuje na wędrówce. Korzyści z pracy pszczół na wrzosie mamy dwojakiego rodzaju: zbieramy po kilka lub kilkanaście kilogramów miodu i pozbywamy się na tym pożytku prawie wszystkiej starej muchy — na zimę pozostaje pszczoła młoda, zapewniająca dobrą zimowlę i szybki rozwój pnia na wiosnę.
Nie sądźmy jednak, że wystarczy tylko zawieźć pszczoły na wrzosowisko, by odnieść pełny sukces. Tak nie jest. Pasieka na wrzosie, ze względu na porę roku, powina być wyjątkowo starannie obsługiwana podczas pożytku, a przed pożytkiem musi być dostatecznie wcześnie odpowiednio przygotowana.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
