Pszczelarstwo Lubelszczyzny i możliwości jego rozwoju

tekst: Tadeusz Wawryn

Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 1, styczeń 1967 — Mgr inż. Tadeusz Wawryn

Mgr inż. Tadeusz Wawryn

strona 4

zdjęcie — dwaj mężczyźni w płaszczach i kapeluszach obok słomianego ula w pasiece

Pszczelarstwo stanowi jedną z części składowych rolnictwa, służy pośrednio rolnictwu dzięki zapylaniu roślin i podnoszeniu plonów.

Polska jest w świecie jednym z krajów czołowych pod względem ilości rojów. Pod tym względem jesteśmy na szóstym miejscu w świecie: ZSRR ma 9 mln pni pszczelich, USA — 5,4 mln, potem idą: Francja, Hiszpania, Czechosłowacja i Polska mająca 1,2 mln pni. Woj. lubelskie posiada 157 tys. pni, co stanowi 12,5% całego pogłowia w kraju.

Liczba pni na km² w Czechosłowacji wynosi 9,1, w Szwajcarii 7,2, w Polsce 4, w większości krajów europejskich ponad 2 pnie, ZSRR — 0,4, USA — 0,6 pnia. W woj. lubelskim na km² wypada 6,3 pnia.

Największą liczbę pszczelarzy posiadają: USA — 300 tys., Turcja — 200 tys., Polska — 207 tys., natomiast woj. lubelskie ma 21 tys., co stanowi 10% pszczelarzy całego kraju.

Średnia światowa na jednego pszczelarza wynosi 17 rodzin pszczelich, w Polsce 6 rodzin, w woj. lubelskim 7,5.

Na 1000 mieszkańców mamy w Bułgarii 9,2 pszczelarzy, w Czechosłowacji 8,3. W Polsce zajmującej VII miejsce wypada 6,3 pszczelarza, w woj. lubelskim aż 11 pszczelarzy.

Już z tych zestawień cyfrowych wynika, że Lubelszczyzna pod względem pszczelarstwa zajmuje w naszym kraju pozycję wyjątkową, że stanowi ona największą bazę pszczelarstwa, daje również państwu największą masę towarową miodu i wosku.

Lubelszczyzna ma bogatą tradycję, wydała w przeszłości wielu wybitnych pszczelarzy, naukowców i praktyków, z których wymienić można chociażby Dolinowskiego i Czyńkę. Również w okresie międzywojennym pszczelarstwo lubelskie przodowało pod względem organizacyjnym, zwłaszcza na odcinku spółdzielczości pszczelarskiej. Po wojnie powstały tutaj: Instytut Pszczelarski (przekształcony następnie w Zakład Pszczelnictwa, a ostatnio w przeniesiony do Puław Oddział Pszczelnictwa Instytutu Sadownictwa), jedyne w kraju Technikum Pszczelarskie i Roczna Szkoła Pszczelarska, Okręgowa Spółdzielnia Pszczelarska, Sekcja Pszczelarska w Rolniczym Rejonowym Zakładzie Doświadczalnym w Końskowoli, Pracownia Chorób Pszczół w Wojewódzkim Zakładzie Higieny Weterynaryjnej i ostatnio Katedra Pszczelarstwa

strona 5

oraz Zakład Roślin Miododajnych w Wyższej Szkole Rolniczej w Lublinie.

Szybki rozwój skoncentrowanych na Lubelszczyźnie placówek pszczelarskich o zasięgu krajowym był wynikiem dużej aktywności zespołu społeczników oraz poparcia Państwa i Władzy Ludowej. Tu na Lubelszczyźnie rodziły się myśli organizacji pszczelarstwa, tu niejednokrotnie wypracowywano koncepcje jego perspektywicznego rozwoju.

Analizując pszczelarstwo Lubelszczyzny należałoby rozpocząć od charaterystyki bazy pokarmowej.

Z zestawień pożytków naszego województwa wynika, że główne rośliny miododajne to koniczyny — około 61 tys. ha, seradela — 26 tys. ha, gryka — 20 tys. ha, sady — 26 tys. ha, rzepaki — 19 tys. ha, lucerna i esparceta — 15 tys. ha. Oprócz tego mamy 258 tys. ha łąk, 140 tys. ha pastwisk oraz 500 tys. ha lasów. Ogólna powierzchnia, z której korzystają pszczoły w naszym województwie, wynosi ok. 1,2 mln ha. Baza ta może dać (orientacyjnie) następujący pożytek — w przeliczeniu na miód: pola — 16,3 tys. ton miodu, łąki — 7,75 tys. t., sady — 0,5 tys. t., inne rośliny miod. — 0,3 tys. t., las — 6,0 tys. t., razem — 30,85 tys. ton miodu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy