Pszczelarstwo Lubelszczyzny i możliwości jego rozwoju
tekst: Tadeusz Wawryn
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 2, luty 1967 — Mgr Tadeusz Wawryn
strona 12
(dokończenie)
Mgr Tadeusz Wawryn
Pszczela Wola
Organizacja skupu produktów pszczelich i przetwórstwo oraz sprzedaż spoczywa głównie w rękach Okręgowej Spółdzielni Pszczelarskiej, działającej na terenie 3 województw: lubelskiego, warszawskiego i białostockiego. Jej członkami są rejonowe Spółdzielnie Ogrodnicze, Wojewódzkie Związki Pszczelarskie, PGR-y, Spółdzielnie Produkcyjne i inne. Przedmiotem jej działalności jest zakup miodu i wosku, standaryzacja i rozlew miodu, produkcja węzy, sprzedaż tych produktów, zaopatrzenie pszczelarzy w sprzęt i narzędzia pszczelarskie oraz uprawa drzew i krzewów miododajnych.
Produkcja towarowa pasiek tylko w części przechodzi przez Okręgową Spółdzielnię Pszczelarską. Z ogólnej masy towarowej wymienionych 3 województw (około 1 154 t miodu i 70 t wosku) tylko 65% skupuje OSP za pośrednictwem Spółdzielni Ogrodniczych. Pozostałe 35% skupują inni uczestnicy obrotu produktami pszczelimi jak CRS, Przedsiębiorstwo Leśnej Produkcji „Las”, Przedsiębiorstwo Miejskiego Handlu Detalicznego i inni.
Z ogólnej wyprodukowanej masy towarowej, średnio za ostatnie 5 lat z 3 województw, na województwo lubelskie przypada rocznie 571 ton miodu, tj. 50%, na województwo białostockie 376 ton, na woj. warszawskie 208 ton. Zatem produkcja towarowa woj. lubelskiego równa się łącznej produkcji pozostałych 2 województw, mimo, że posiadają one łącznie 183 tys. rodzin, a więc o 26 tys. rodzin więcej niż woj. lubelskie.
A jak przedstawia się produkcja i obrót woskiem? Otóż ostatnie 2 lata: 1965 i 66 wykazują spadek produkcji wosku — 61 i 66 ton. W stosunku do przeciętnej z 5 lat, która wyniosła 70 ton, spadek ten wynosi dla tych ostatnich lat około 9%. Z ogólnej produkcji rocznej około 70 t wosku na województwo lubelskie wypada 27,3 t, tj 39%.
Na obniżenie produkcji wosku w dużej mierze wpłynęła wprowadzona obniżka ceny wosku. Jest to zjawisko niepokojące. Dla pszczelarza produkcja wosku staje się nieopłacalna, następstwem czego jest alarmujący bilans woskowy, ponieważ wzrosło zapotrzebowanie i zakup węzy przez pszczelarzy.
Przewiduje się, że w przyszłym roku brak będzie około 32,5 t wosku na produkcję węzy (czyli ponad 50% dawnej rocznej produkcji).
Rozwój i postęp w pszczelarstwie jest ściśle związany z szerokim stosowaniem węzy przez ogół pszczelarzy, dlatego w perspektywie braku węzy dla pszczelarzy należałoby wprowadzić doraźne środki ograniczające sprzedaż wosku dla przemysłu, np. sprzedając mu wosk pochodzący z ekstrakcji zboin — wosk II gatunku, rezerwując ilość wosku niezbędną do produkcji węzy dla pszczelarzy.
Niezależnie od tych pociągnięć sprawą nadal otwartą jest regulacja cen wosku, aby produkcja stała się opłacalna dla pszczelarza. Istnieją bowiem obawy, że znowu będzie się importować wosk, co podobnie jak import miodu, przy ograniczonym eksporcie, rzutuje bardzo niekorzystnie na rozwój naszego pszczelarstwa.
Większy nacisk należałoby też położyć na skup suszu od pszczelarzy. W tej dziedzinie wyłania się potrzeba opracowania nowej metody klasyfikacji suszu pszczelego oraz organizacji jego skupu w terenie. W pierwszej sprawie należy zwrócić się o pomoc do Oddziału Pszczelnictwa IS w Puławach.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
