PO ZAKOŃCZENIU SEZONU
tekst: Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 11, listopad 1963 — Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
strona 277
Pasieka zimą nie wymaga dużego doglądu. Jeśli pszczoły zostały jesienią dostatecznie dokarmione i należycie ocieplone, należy im tylko zapewnić spokój. Przede wszystkim powinno się zabezpieczyć pasieczysko przed dostępem zwierząt gospodarskich-bydła, trzody chlewnej itd. Pszczoły niepokojone np. na skutek przewrócenia ula czy stukania w jego ściany, zimują źle, a nawet mogą nie doczekać się wiosny. Podobnie zbyt częste wysłuchiwanie pni przez pszczelarza, a zwłaszcza posługiwanie się przy tym pukaniem, ujemnie wpływa na przebieg zimowli. Wystarczy w zupełności, gdy pszczelarz ogląda pasiekę z daleka, a co jakiś czas przejdzie się pomiędzy ulami w celu stwierdzenia, czy wszystko jest w porządku. Wszelkie zauważone szkody, np. zrzucone przez wiatr daszki z uli, należy natychmiast naprawić. W razie silnego pochylenia się uli na rozwilgłym gruncie, przywracamy je do pierwotnego położenia. Sprawdzamy, czy wyloty nie są zatkane lodem lub martwymi pszczołami. Jeżeli wśród martwych pszczół, które wyciągamy (zgiętym drutem), znajdują się okruszyny plastrów, jest to wskazówka, że w ulu znajduje się mysz. Należy ją bezwzględnie stamtąd wypłoszyć i naprawić wyrządzone szkody. Aby w przyszłości zabezpieczyć się przed podobnymi odwiedzinami, odszukujemy również drogę, którą mysz dostała się do środka ula.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
