Pszczelarstwo Iraku
tekst: Władysław Poniedziałek
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 6, czerwiec 1981 — Doc. Władysław Poniedziałek

Doc. Władysław Poniedziałek
strona 20
Latem 1979 r. przebywałem w Iraku w związku z pracą nad zagospodarowaniem rolniczym niektórych rejonów Kurdystanu, prowadzonym przez Instytut Rolnictwa i Leśnictwa Krajów Tropikalnych i Subtropikalnych AR w Krakowie. Przy tej okazji poznałem pszczelarstwo tego interesującego kraju.
Pszczelarstwo Iraku jest słabo rozwinięte, ponieważ większą część tego rozległego kraju stanowią tereny pustynne. Olbrzymie gaje palmowe występujące wzdłuż Eufratu i Trygrysu nie stanowią dobrych pożytków dla pszczół, gdyż rosnące tu palmy daktylowe są wiatropylne i nie nektarują. Tak więc w środkowych rejonach kraju głównego pożytku dostarczają drzewa cytrusowe i eukaliptusy. Pożytki rejonów północnych są lepsze. W górach Kurdystanu nie ma starych lasów. Zniszczone one zostały przez nieodpowiednią gospodarkę, szczególnie przez zbyt intensywne pasterstwo. Występuje tam jednak duża ilość dziko rosnących roślin miododajnych. Kwitną one od wczesnej wiosny do końca maja, później zasychają. W okresie upalnego lata nienawadniane tereny przekształcają się w pustynię. Wykorzystanie tych pożytków przez pszczoły jest bardzo słabe. Drzew owocowych, które mają znaczenie dla pszczół, jest bardzo mało. Występują one najczęściej w miastach, ogródkach przydomowych, rzadziej w wioskach, w niektórych rejonach założono większe sady spółdzielcze. Są one jednak młode i nie weszły jeszcze w okres owocowania.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
