Przegorzan—roślina miododajna
tekst: Mieczysław Lipiński
Pszczelarstwo, Rok II, nr 6, listopad–grudzień 1951 — Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
strona 19
Pomyślność uprawy roślin miododajnych zależy w dużej mierze od tego, czy oprócz miodobrania można z nich mieć jeszcze i inne korzyści. Przegorzan, odznaczający się obfitym wydzielaniem nektaru, jest równocześnie rośliną oleistą. Opracowanie właściwych metod wydobywania oleju z jego nasion uczyniłoby uprawę tej rośliny podwójnie opłacalną.
OPIS BOTANICZNY. Przegorzany zaliczają się do rodziny złożonych, podrodziny rurkowatych. Jedni autorzy uważają je za rośliny dwuletnie, a inni wyłącznie za trwałe. W rzeczywistości są gatunki dwuletnie jak przegorzan kulistogłówkowy (Echinops sphaerocephalus L.) i gatunki trwałe jak przegorzan ruski (E. Ritro L.) ponadto E. humilis M. B; i inne.
Przegorzan kulistogłówkowy i ruski mają liście pierzastosieczne, o odcinkach lancetowato trójkątnych, zakończonych na wierzchołku kolcem. Gatunek Echinops humilis ma liście dolne lirowato-zatokowo wycinane, bez kolców, a górne bardziej całobrzegie i często słabokolczaste. Górna powierzchnia liści jest zielona i pajęczynowato owłosiona, dolna — biała, pokryta gęstym, wełnistym kutnerem.
Łodyga jest gruba, sztywna, prosto wzniesiona, 1,5 m wysoka, a w uprawie dorastająca do 2 m.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
