O gospodarce wędrownej
tekst: Antoni Falkowski
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 3, marzec 1956 — ANTONI FALKOWSKI
ANTONI FALKOWSKI
strona 6
Wędrówka z pszczołami to w zasadzie nic nowego. Światli pszczelarze uprawiali ją od dawnych lat wyłącznie dla przysporzenia sobie korzyści, nie przypuszczając nawet, że przez wywóz pszczół na obszary sadów czy rzepaków przyczyniają się do zwiększenia zbiorów owoców czy też nasion.
Dziś wie już o tym prawie każdy, że pszczoła jest konieczna tam, gdzie uprawiamy rośliny owadopylne. Tam gdzie na przykład rzepak jest dobrze oblatywany przez pszczoły, plon nasion podniesie się o 3—4 i więcej q z ha, a owoce w sadach stają się o wiele liczniejsze i dorodniejsze. A trzeba też dodać, że pszczoła strącając słodyszka rzepakowego z kwiatostanów pomaga rolnikowi przy uciążliwym wyłapywaniu pasożyta.
Wczesna wędrówka na rzepaki czy sady owocowe przyczynia się do wzmożonego rozwoju pasieki i do oszczędzenia wydatków na kupno cukru do wiosennego podkarmiania. Wczesne wywiezienie pszczół i zbliżenie ich do wiosennych źródeł nektaru, pomimo nielicznych jeszcze zastępów zbieraczek zdolnych do pracy, już sowicie się opłaca. Nawet podzielenie większej pasieki na mniejsze grupy i rozstawienie ich w kilku sadach choćby jednej wioski albo gromady, ale jak najbliżej pożytku,
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
