Planujemy wywiezienie pszczół na pożytek
tekst: Edward Merlingowski
Pszczelarstwo, Rok X, nr 2, luty 1959 — EDWARD MERLINGOWSKI
EDWARD MERLINGOWSKI
strona 45
Trudno znaleźć taką okolicę, gdzie pszczoły mają co zbierać i wczesną wiosną, i podczas głównego pożytku, i jesienią. Oczywiście mówię tu o obfitych źródłach dostarczających pszczołom nektaru i pyłku kwiatowego. W miejscowości, gdzie pasieka jest na stałe urządzona, nie ma na przykład pożytku na wiosnę, a zaledwie 10 km dalej już w końcu kwietnia i w maju złocą się olbrzymie łany rzepaku zimowego w PGR. Nawet w okresie głównego pożytku w okolicy pszczelarzy zachodzi nieraz konieczność wywiezienia pszczół gdzie indziej, jeśli wziątek jest zbyt skąpy w porównaniu z ilością pszczół. Bywa często wiele jeszcze niewyeksploatowanych terenów nektarodajnych, które należałoby wykorzystać. Pachnące łany koniczyny białej, gryka obficie wydzielająca nektar, albo wyka zimowa, pokrywająca grubym liliowym kożuchem wielkie przestrzenie pól uprawnych. A jeżeli główny pożytek zawiedzie z powodu niepomyślnych warunków atmosferycznych, bo zimna i deszcze uniemożliwiły pszczołom zbiór miodu dla siebie i pszczelarza, to jedyny ratunek — wyjazd na wrzos. Po takim właśnie wilgotnym okresie wrzos zwykle doskonale nektaruje. A wrzos daje nieraz tyle, a nawet więcej niż to, co się zbiera w lipcu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
