Z prac nad sztucznym unasienianiem w Japonii
tekst: Leonard Weber
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 7–8, lipiec–sierpień 1965 — opracował inż. L. Weber
strona 15
Sztuczne unasienianie w hodowli zwierząt odgrywa dziś ważną rolę i jest szeroko stosowane. Jeśli chodzi o hodowlę pszczół, to już w r. 1926 udało się L. R. Watsonowi, po wielu próbach, przeprowadzić skuteczne zabiegi sztucznej inseminacji. W tym celu pobierał spermę z wynicowanego narządu płciowego trutnia i wstrzykiwał ją do narządu płciowego matki przy pomocy specjalnej mikrostrzykawki. Jednak ta metoda wymaga kosztownych i skomplikowanych instrumentów oraz stosowania delikatnej techniki.
Ileż to razy na skutek nieostrożnej i wadliwej manipulacji (ciężkie ręce, niecierpliwość, przytępiony wzrok) matki były uszkadzane, a nawet, z powodu okaleczenia narządów rozrodczych, później w ogóle ginęły! Na te tematy pisano w prasie pszczelarskiej wiele polemicznych artykułów, zwłaszcza na łamach czasopism amerykańskich, angielskich, francuskich i niemieckich. Nawet niektórzy autorzy zniechęceni niepowodzeniami, zwłaszcza kiedy przekonali się, że wiele matek po sztucznym unasienieniu słabo czerwiło lub krótko żyło, zaniechali dokonywania sztucznego unasieniania.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
