Jesienne narastanie pszczół
tekst: Stanisław Dworakowski
Pszczelarstwo, Rok V, nr 8, sierpień 1954 — STANISŁAW DWORAKOWSKI
STANISŁAW DWORAKOWSKI
strona 5

W nowoczesnej gospodarce pasiecznej coraz powszechniej zaczyna dominować zasada utrzymywania silnych rodzin pszczelich na przestrzeni całego roku. Praktyka wykazała, że w warunkach średnio dobrych pożytków wiosennych i letnich, jakie przeważnie mamy na obszarze Polski, zasada ta jest całkowicie słuszna.
Wiemy doskonale, że tylko silne rodziny są zdolne do wykorzystania pożytku, zebrania dużych zapasów miodu, odnowienia gniazd; że są one bardziej odporne na choroby, na zaperzenie; że łatwiej jest im utrzymać odpowiednią temperaturę podczas zimowli i wczesną wiosną, że mogą one skuteczniej walczyć ze szkodnikami, rabunkiem itp.
Słabe rodziny przysparzają pszczelarzowi zazwyczaj b. dużo kłopotu, a korzyści mało lub przynoszą nawet straty, o ile zajdzie potrzeba dokarmiania ich syropem z cukru na zimę i wiosnę lub dokupywania węzy z powodu małej produkcji wosku. Są jednak i tacy „miłośnicy“ pszczół, że nie dążą do uzyskania od nich dochodu, ale corocznie karmią owe słabizny cukrem, aby w zimie nie padły z głodu. Choć miód widzą od nich b. rzadko, przed ludźmi chwalą się, jaką to oni mają pasiekę, jakie pszczoły!... To nie są hodowcy pszczół, ale partacze bądź maniacy i z nich wzoru brać nam nie wolno. My chcemy hodować pszczoły, a nie tylko trzymać je przy zagrodzie. W naszej gospodarce narodowej pszczelarstwo, jako gałąź racjonalnej hodowli, staje się coraz poważniejszym czynnikiem, zarówno ze względu na zapylanie sadów i różnych upraw nasiennych, jak i dla dochodu, jaki pszczoły przynoszą nam w miodzie i wosku.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
