Od Dadanta do ula wielokorpusowego w ZSRR

tekst: Mieczysław Janiszewski

Pszczelarstwo, Rok XV, nr 7–8, lipiec–sierpień 1964 — Mgr inż. M. Janiszewski

Mgr inż. M. Janiszewski

strona 25

Po zniszczeniach drugiej wojny światowej pasieki w ZSRR odbudowane zostały w krótkim czasie. Jednak niemal wyłącznie dotąd używany ul Dadanta z jedną półnadstawką przestał już zadowalać postępowych pszczelarzy radzieckich. Pojemność tego ula dla silnych rodzin była zbyt mała. Uniemożliwiało to pełne wykorzystanie bogatych pożytków i sprzyjało nadmiernemu rojeniu się pszczół.

Zaczęto poszukiwania nowych rozwiązań. W początku lat pięćdziesiątych Ministerstwo Rolnictwa na wniosek Instytutu Pszczelnictwa zaleciło do użytku nowe typy uli. Licząc się ze stanem posiadania pasiek wszystkie te typy bazowały jednak na standartowej ramce dadanowskiej szerokości 435 mm. Wprowadzono więc ul dwukorpusowy o dwóch identycznych 12-ramkowych, wzajemnie wymienialnych korpusach na ramkę 435 na 300 mm.

Drugim typem zaleconym był ul leżak na 20—24 identycznych ramek. Dla rejonów północnych zalecono dwuścienny ul Dadanta o dnie i poddaszu zespolonym z korpusem. Ul ten zawierał 14 standartowych ramek w gnieździe i zaopatrzony był w dwie półnadstawki. I wreszcie jako nowość, pod wpływem amerykańskiego budownictwa ulowego, wprowadzono ul wielokorpusowy na ramkę 435 na 230 mm, z 10 ramkami w każdym z wzajemnie wymienialnych korpusów.

W pierwszym okresie ul wielokorpusowy nie znalazł jednak zbyt wielu zwolenników. Wynikało to przede wszystkim z nasycenia pasiek ulami Dadanta starego typu, a również przywiązania pszczelarzy do posiadanego sprzętu i tradycyjnych metod gospodarki. Przy tym nowowprowadzony model ula wielokorpusowego skonstruowano niezbyt szczęśliwie, według wzorów, stosowanych przy budowie uli Dadanta. Zachowane więc zostały ściany z jednolitej tarcicy o grubości 45 mm, dadanowskie dno, poddasze, powałka z oddzielnych deseczek, ciężki daszek, duże pomosty przed górnymi wylotami itd. Całość ciężka i trudna do manipulacji dla pojedynczej osoby. Ul ten wymagał ponadto skrócenia o 7 cm wysokości używanych dotąd ramek i stosowania zupełnie nowych i nieznanych ogółowi pszczelarzy metod gospodarki pasiecznej. Z tych względów zaczęto na razie propagować obok leżaków ule dwukorpusowe na ramkę standartową w obydwu korpusach. Ule te nie wymagały większych przeróbek starego sprzętu. Metody gospodarki w ulach dwukorpusowych zostały opracowane przez naukowców i za pośrednictwem aparatu i literatury fachowej wprowadzone w teren.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy