O zapylaniu koniczyny czerwonej
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 4, kwiecień 1956
strona 13
Koniczyna czerwona, roślina która ma ogromne znaczenie dla rolnictwa, nie zawsze, jak wiadomo, wydaje dobry plon nasion. Plonowanie koniczyny czerwonej jest uzależnione od czynników takich, jak: rodzaj gleby, nawożenie, warunki pogody, szkodniki i organizmy chorobotwórcze. Jednym z podstawowych czynników, od których zależy zbiór nasion, jest dobre zapylanie przez owady. Koniczyna czerwona zawiązuje nasiona tylko wtedy, gdy nastąpi zapylenie krzyżowe, to znaczy, gdy na znamię słupka kwiatowego dostanie się pyłek z innego okazu tej rośliny.
Zagadnienie zapylania koniczyny czerwonej przez owady omawia prof. W. Ałpatow w styczniowym numerze miesięcznika „Pczełowodstwo“. Artykuł ten naświetla w sposób ciekawy rolę pszczół i trzmieli w zapylaniu koniczyny i daje odpowiedź na pytanie, czy zawsze praca pszczół jest tu niezbędna.
Koniczyna czerwona uprawna pochodzi od rośliny krajowej rosnącej dziko. Owady, które są naturalnymi zapylaczami koniczyny uprawnej rekrutują się prawie wyłącznie spośród błonkoskrzydłych, z nadrodziny pszczół, a w pierwszym rzędzie — z rodziny trzmielowatych. Ważna cecha trzmielowatych, to znaczna długość języczka, co pozwala im wydostawać nektar z wydłużonych rurek kwiatowych koniczyny. Rurka kwiatowa koniczyny ma 10 mm długości, tak że nektar mogą z niej wysysać jedynie trzmiele długojęzyczkowe.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
