W sprawie rójki
tekst: Stanisław Kozina
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 6, czerwiec 1960 — Stanisław Kozina
Stanisław Kozina
strona 178
Czytając artykuł dyskusyjny p.t. „Skłonność do rójki a ocena jakości pnia“, napisany przez Kol. Teodora Kołodziejczyka w numerze 11/1959 „Pszczelarstwa“, postanowiłem podjąć na ten temat dyskusję. Zapatrywania moje na sprawę rójki nie pokrywają się z myślą przewodnią tego artykułu. W wyniku wieloletniej praktyki doszedłem do wniosku, że z pszczół rojących się nie warto nigdy prowadzić hodowli matek, gdyż młode matki w przeważającej większości wypadków dziedziczą skłonność do rójki. Nie pomagają żadne zabiegi przeciwrojowe. Nawet w najlepszym wypadku, jeśli z powodu wybitnie niesprzyjających warunków atmosferycznych rój w danym roku nie wyjdzie, to rodziny te nie są nigdy rekordowe, nie dorównują nawet przeciętnym. Matki cechuje skłonność do silnego, nieumiarkowanego czerwienia. W rezultacie w takich rojach mamy jesienią ule pełne muchy, a miodu niewiele. Próbowałem kilkakrotnie odwieść od rójki rodziny rojące się w roku poprzednim. Silnie poszerzałem gniazda lub odbierałem część krytego czerwiu przed okresem spodziewanej rójki. Lecz i to nie pomagało. Pozostawały niedobudowane plastry węzy i puste nadstawki, a rój wychodził. Często, szczególnie w lepsze lata, roje wychodzą z winy pszczelarza, który np. nie dopatrzy w czas, że rój zapełnił wszelkie miejsca miodem i nawet nie posiadał młodego czerwiu, tylko trochę krytego, oblanego wokół miodem. Takiego roju nie uważamy oczywiście za wybitnie rojny.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
