O rozbieralności uli

tekst: Wojciech Bojarczuk

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1966 — Wojciech Bojarczuk

Wojciech Bojarczuk

strona 18

Ujęcie plastra pszczelego w ramki uczyniło ul rozbieralnym: Bez uszkodzenia roboty pszczelej możemy oglądać całe wnętrze ula, stosować dowolne metody operowania plastrami i wpływać przez to na zwiększenie wydajności pracy pszczół.

O wielkości i kształcie ramek wiele już pisano i dyskutowano. Nie chcę tych zagadnień poruszać. Dogodność pracy i łatwość jej wykonywania odgrywa dziś bodajże najważniejszą rolę w gospodarce pasiecznej, zwłaszcza prowadzonej na większą skalę. Przy dzisiejszej technice łatwo już wyrabiać ule bardzo dobrze i dokładnie.

Zdawałoby się więc, że już sprawa rozbieralności uli zakończona i że obecnie najważniejszym zagadnieniem jest dobranie odpowiednich metod gospodarki pasiecznej, dostosowanych do miejscowych warunków.

Jednak na ramce nie kończy się rozbieralność ula. Ważne jest urządzenie samego ula, by praca była jak najłatwiejsza i szybko wykonywana. Dziś najbardziej ceni się czas pracownika. Wymaga się, by na jednego pszczelarza przypadło nie kilkanaście lub kilkad[?]siąt uli, lecz paręset, zwłaszcza przy ewentualn[?] zmechanizowaniu prac pasiecznych.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy