O ramce pracy dobrze i źle
tekst: Wanda Ostrowska
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 5, maj 1969 — Inż. Wanda Ostrowska
Inż. Wanda Ostrowska
strona 2
RRZD w Siejniku

Ostatnio, kiedy to w pszczelarstwie zaczyna się coraz częściej myśleć o opłacalności nakładów pracy, ramka pracy w pasiekach większych uważana jest za przeżytek, zwiększający robociznę niewspółmiernie do wyciąganych z jej stosowania korzyści.
Twierdzenie słuszne, ale chyba tylko w określonych warunkach: 1) Jeżeli pożytki są na tyle bogate i ciągłe, że nie zachodzi potrzeba stosowania jakichkolwiek zabiegów przeciwrójkowych, 2) jeżeli pasieka jest bardzo liczna (kilkaset — tysiąc pni), prowadzona metodami typowo przemysłowymi, 3) jeżeli gospodarzy się w ulach, które techniczne uniemożliwiają lub utrudniają stosowanie ramki pracy.
W Polsce jednak przytłaczająca większość pasiek wymienionym warunkom nie odpowiada. Przeciętna pasieka zawodowego pszczelarza liczy 30 do 100 pni. Przeważa gospodarka w leżaku z nadstawką lub w ulu o dwu kondygnacjach. W takich warunkach, przy zmiennym klimacie oraz miernych, przeważnie przerywanych pożytkach, ramka pracy zdecydowanie ułatwia prowadzenie pasieki. Trzeba tylko spojrzeć na nią pod kątem kontroli bieżącego stanu biologicznego rodzin w pasiece, a nie — dodatkowej produkcji wosku czy zatrudnienia woszczarek.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
