Wydajność nektarowa rzepaku ozimego w świetle nowych badań

tekst: Irena Maksymiuk

Pszczelarstwo, Rok X, nr 4, kwiecień 1959 — Mgr IRENA MAKSYMIUK

winieta działu „Pożytki i zapylanie” — rysunek koniczyny przy czarnym pasie z napisem

Mgr IRENA MAKSYMIUK

Zakład Pszczelnictwa IS, Skierniewice

strona 106

Nektarowanie rzepaku, tej ważnej rośliny oleistej, było tematem badań wielu autorów. Beutler (1930) określiła wydajność 1 kwiatu rzepaku ozimego na 0,4 mg nektaru o zawartości cukrów 45,1%. Przy analizie nektaru nie stwierdziła ona obecności sacharozy. Orobczenko (1933) na podstawie długoletnich badań określił wydajność nektarową 1 kwiatu rzepaku na około 0,7 mg nektaru z wahaniami od 0,3-0,9 mg, o koncentracji cukrów 12—14%.

Wpływ nawozów mineralnych na produkcję nektaru u rzepaku badany był między innymi przez A. Schöntag (1953). Stwierdziła ona, że w odniesieniu do rzepaku jarego nawożenie potasowe, azotowe i fosforowe nie ma wpływu na produkcję cukru w nektarnikach pojedynczych kwiatów. Ma ona jednakże duży wpływ na ogólny rozwój roślin, a tym samym na zawiązywanie większej ilości kwiatów i przez to na ogólne podwyższenie się zapasów nektaru.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy