Co wpływa na dobre przezimowanie pszczół?
tekst: Józef Kalinowski
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 8, sierpień 1981 — Dr Józef Kalinowski
Dr Józef Kalinowski
strona 12
Prawidłowe zazimowanie rodzin pszczelich jest jednym z ważnych czynników dotyczących pielęgnacji pszczół, wpływających zdecydowanie na zbiory w przyszłorocznym sezonie. Zagadnienia nie można jednak odnosić tylko do zaopatrzenia pszczół w pokarm i zabiegów chroniących pszczoły przed czynnikami atmosferycznymi. Trzeba też stwierdzić, że uwzględnienie możliwie wszystkich potrzeb wpływających na dobre przezimowanie pszczół nie jest wcale łatwe, a złożoność społecznego życia pszczół, duża zmienność pogłowia pszczelego, niepowtarzalny przebieg pogody i zmienność pożytków pszczelich nie pozwalają na opracowanie najkorzystniejszych wzorców.
Gdyby przyjąć, że wiele czynników wpływających na dobre przezimowanie pszczół (odpowiedni ul, właściwe plastry, obecność dobrej i młodej matki) jest znanych i uwzględnianych w praktyce pszczelarskiej, to przedyskutowania wymaga doprowadzenie rodzin pszczelich do właściwej siły i wartości fizjologicznej pszczół. Na liczebność pszczół pozostałych w rodzinie do zimowli rzutuje przeważnie siła rodziny przed dokarmianiem — mierzona liczebnością pszczół i ilością czerwiu — i strata pszczół spowodowana dokarmianiem.
Silne rodziny przed uzupełnieniem zapasów gwarantują właściwy przerób pokarmu i dobry rozwój wiosenny. Liczba plastrów przeznaczona do czerwienia na okres sezonu nie jest jedyną i najważniejszą sprawą warunkującą właściwy stan liczebny rodziny pszczelej. Przy zachowaniu jednak pozostałych elementów możliwe jest poprawne odnawianie się rodziny w zależności od stopnia eksploatacji pszczół i czasu jej trwania. Ogólnie przyjmuje się, iż zbyt silne rodziny łatwo wpadają w nastrój rojowy i gorzej znoszą transport. Duże zużycie pokarmu na wychów pszczół i potrzeby życiowe nie w każdym roku mogą być zrekompensowane wielkim zbiorem miodu. Obserwuje się też często, że przybytek nektaru do ula, nawet przy pożytkach monokulturowych, w rodzinach bardzo silnych jest mniejszy niż w średnich. Przyczyn takiego stanu może być wiele i nawet doświadczalnie jest udowodnione, że najekonomiczniej produkują miód i wykonują inne prace rodziny słabsze, w porównaniu z rodzinami silnymi, utrzymywanymi w tych samych warunkach pożytkowych i w tym samym czasie. Jedno wydaje się pewne, że istnieje gdzieś granica siły rodziny i jej najtańszej a więc i opłacalnej produkcji miodu, bez stwarzania producentowi — pszczelarzowi nadmiernych kłopotów. Z uwagi na dużą zmienność pogłowia pszczelego, przewidzenie optymalnej granicy rozwoju dla każdej rodziny jest trudne i praktycznie niemożliwe. Naturalna skłonność ras i linii pszczół do wielkości rozwoju rodziny pszczelej i genetyczne ich mieszańcowanie daje wiele materiału o skrajnych cechach. Techniczne ograniczenie rozwoju jest proste, a stwarza problemy jego wzmożenie. Poszerzenie gniazda i podkarmianie daje skutki odwrotne od zamierzonych, gdyż pszczoły o wybitnej skłonności do ograniczania rozwoju składają pokarm do dodanych plastrów i do wzmożonego rozwoju nie dochodzi. Racjonalnym wyjściem z takiej sytuacji jest wymiana matki, choć często dodanie pewnej liczby obcych pszczół (najlepiej z roju) lub dodanie zasklepionego czerwiu poprawia sytuację na kilka tygodni. Istnieje dość zgodny pogląd, że w naszych warunkach klimatyczno-pożytkowych 8—10 ramek przeznaczonych na gniazdo wystarcza. Uwaga ta nie dotyczy uli, w których powierzchnia plastrów znacznie odbiega od ramek stosowanych w ulach warszawskich poszerzonych, dadanowskich i wielkopolskich oraz w różnych odmianach uli segmentowych. Niezróżnicowanie liczby ramek,
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
