O dawnym bartnictwie puszczańskim

tekst: J. J. Karpiński

Pszczelarstwo, Rok II, nr 4, lipiec–sierpień 1951 — J. J. KARPIŃSKI

okładka: winieta „PSZCZELARSTWO” na pasie plastra, pod nią w sześciokątnej komórce „4 / 1951”; na tle plastra miodu duży rysunek pszczoły, u dołu znak wydawcy „PWRiL”
Okładka numeru 4/1951

J. J. KARPIŃSKI

strona 1

Dzisiejsze pszczelnictwo, czyli nauka racjonalnej hodowli pszczół, wywodzi się z dawnego bartnictwa — czysto praktycznej umiejętności hodowli pszczół w praborach puszczańskich.

Ślady dawnego bartnictwa w postaci bądź martwych, bądź żyjących jeszcze drzew bartnych przetrwały po dziś dzień w Puszczy Białowieskiej, a w szczególności w chronionej, jako rezerwat ścisły jej cząstce — Białowieskim Parku Narodowym. Ostatni bartnik puszczański, Paweł Buszko, zmarł w sędziwym wieku dopiero w czasie ostatniej wojny. Żyje w Białowieży syn dawnego bartnika Filimon Waszkiewicz, żyją inni potomkowie tych dzieci Puszczy. Można od nich wiele się jeszcze dowiedzieć o dawnym bartnictwie puszczańskim. Pozostały w Puszczy nazwy uroczysk bartnych, a choć nie pisane, będą trwały nadal w pamięci pokoleń ludu puszczańskiego — Bartnik ustępując z Puszczy powierzył wspomnienia o dawnym bartnictwie puszczańskiej legendzie i puszczańskiej baśni.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy